Hubert Wagner, KAT, który odmienił polską siatkówkę

Hubert Wagner urodził się 4 marca 1941 roku w Poznaniu i od najmłodszych lat wykazywał sportowe zacięcie. Jako zawodnik występował w AZS Poznań, ale największe sukcesy klubowe odnosił w Warszawie – w barwach AZS-AWF i Skry zdobył cztery tytuły mistrza Polski. Jego gra cechowała się boiskową inteligencją i umiejętnością przewodzenia drużynie, co zaowocowało 194 występami w reprezentacji Polski, w tym brązem mistrzostw Europy i udziałem w igrzyskach olimpijskich w Meksyku (1968). Po zakończeniu kariery zawodniczej rozpoczął drogę trenerską – i to właśnie na ławce szkoleniowej przeszedł do historii.

W wieku zaledwie 32 lat objął reprezentację Polski mężczyzn i wkrótce odmienił jej losy. Jako charyzmatyczny i wymagający trener szybko dorobił się przydomka „Kat”, ale pod jego wodzą Biało-Czerwoni sięgnęli po największe sukcesy w dziejach. W 1974 roku zostali mistrzami świata, a dwa lata później – mistrzami olimpijskimi, po słynnym, pięciosetowym finale z ZSRR w Montrealu. Wagner wracał do pracy z kadrą jeszcze kilkukrotnie, zdobywając m.in. srebro mistrzostw Europy w 1983 roku. Prowadził także Legię Warszawa, Halkbank Ankara, reprezentację Tunezji, a nawet polskie siatkarki, choć bez większych osiągnięć.

Hubert Wagner zapisał się w historii nie tylko jako wybitny szkoleniowiec, ale też jako symbol profesjonalizmu i bezkompromisowego podejścia do sportu. Jego metody – często surowe, ale skuteczne – ukształtowały pokolenia siatkarzy. Zmarł nagle 13 marca 2002 roku na zawał serca, pozostawiając po sobie dziedzictwo, które żyje do dziś. Od 2003 roku jego imię nosi prestiżowy memoriał siatkarski, a w 2010 roku został uhonorowany miejscem w Volleyball Hall of Fame. Dla polskiej siatkówki był nie tylko trenerem – był rewolucją.